CUMHURİYETİMİZ KOLAY KURULMADI
Kolay kazanılmayan Cumhuriyetimizin çok önemli bir tarihsel gelişimi vardır. Kısaca bir de Cumhuriyetimize nasıl kavuğumuzu hatırlayalım;
29 Ekim 1923 ülkemizde Cumhuriyet yönetiminin ilan edildiği gündür. Bugün ulusal bayram günüdür.
Her yıl cumhuriyet yönetiminin ilanını 28 – 29 Ekim günleri Cumhuriyet Bayramı olarak coşkulu törenlerle kutlarız.
Cumhuriyet Yönetiminden önce devletimizin adı Osmanlı İmparatorluğu idi. Osmanlı Devleti, Osman Bey tarafından 1299’da Söğüt ‘de kuruldu. Osmanlı devlet yöneticisine padişah denirdi. Osmanlı Devletini altı yüz yirmi dört yılda, otuz altı padişah yönetti. Son padişah Sultan Vahdettin’dir.
Eskiden ülkelerde tek kişi egemendi. Ülkelerini diledikleri gibi yöneten bu kişilere padişah, şah, kral, hakan, sultan denirdi. Yönetim çoğu zaman babadan oğula geçerdi.
Oğulun küçük olması, deli olması yönetici olmaya engel sayılmazdı. Böyle tek kişinin kendi başına buyruk, sorumsuz, denetimsiz yönetimine mutlakiyet denir. Mutlakiyet yönetiminde egemenlik kayıtsız şartsız tek bir kişidedir.
Mutlakiyetle yönetilen ülkelerde zamanla hakana, padişaha, şaha, krala yardımcı olsun diye meclis kuruldu. Meclis üyeleri halkın dileklerini yöneticiye duyurur, yasa tasarısını hazırlardı. Bu yasa taslakları hakan, padişah, şah, kral tarafından benimsendiğinde yasalaşırdı. Bu yönetim biçimine Meşrutiyet denir.
Ancak meclisin yetkileri genel olarak çok sınırlıdır. Osmanlı Devletinde 1876 ve 1908 yıllarında iki kez meşrutiyet ilan edildi.
Üçüncü yönetim biçimi cumhuriyettir. Cumhuriyet’te egemenlik kayıtsız şartsız ulusundur.
Ulus kendini yönetme yetkisini temsilcileri – milletvekilleri- aracılığıile kullanır. Cumhuriyet yönetiminde yurttağın seçme ve seçilme hakkı vardır. Seçilen temsilciler yasalar yapar, yöneticileri ulusu adına denetler. Yönetilenler dilerlerse seçimlerde yöneticilerini değiştirirler.

CUMHURİYETİ NASIL KURDUK
Osmanlı İmparatorlu?u’nda, ikinci Meşrutiyetin ilanından altı yıl sonra Birinci Dünya Savaşı başladı. 1914’te başlayan Birinci Dünya Savaşı’na dünyanın belli başlı devletleri katıldı. Dört yıl süren savaş sonunda bizimle birlikte olan devletler yenildi. Savaş kurallarına göre biz de yenilmiş sayıldık. Ülkemiz İngilizler, Yunanlılar, Fransızlar, İtalyanlar tarafından paylaşıldı.
Ulusuna inanan, güvenen Mustafa Kemal Pa?a, 19 Mayıs 1919’da Samsun’a geldi. Erzurum’da, Sıvas’ta kongreler düzenledi. Mustafa Kemal Paşa “Tek bir egemenlik var, o da Milli egemenliktir. Ülkeyi yine ulusun kendi gücü kurtaracaktır.” diyordu.
Yurdun dört bir tarafından gelen ulus temsilcileri -milletvekilleri- 23 Nisan 1920 günü Ankara’da Büyük Millet Meclisi’nde toplandı. Meclis, Mustafa Kemal Pa?a’yı başkan seçti.
Mustafa Kemal Paşa’nın önderliğinde Büyük Millet Meclisi Ulusal Kurtuluş Savaşı’nı başlattı. Bir yandan efeler, dadaşlar, seymenler bulundukları yörede dü?mana karşı koydular. Öte yandan düzenli ordular İnönü’de, Sakarya’da, Dumlupınar’da savaştılar. Yurdumuz düşmanlardan kurtarıldı.
Tahtını, rahatını düşünen padi?şah, yenilen düşmanla birlikte yurdumuzdan kaçtı. İmzalanan Lozan Barı? Antlaşması ile yeni bir devlet doğdu. Bu doğan devletin yönetim biçimi henüz belirlenmemişti.
İkinci dönem Büyük Millet Meclisi 11 Ağustos 1923’te ilk toplantısını yaptı. 13 Ekim 1923’te Ankara Ba?kent oldu. Atatürk ; düşmanın ülkeden atılıp sınırlarımızın belirlenmesinden sonra, çoktan beri tasarladığı cumhuriyetin ilanı üzerinde hazırlıklar yapmaya başladı. 28 Ekim 1923 akşamı yakın arkadaşlarını Çankaya’da yemeğe çağıdı. Onlara , “Yarın Cumhuriyet’i ilan edeceğiz” dedi.
29 Ekim 1923 günü Atatürk, milletvekilleri ile görüştükten sonra taslağı hazırlanan cumhuriyet önergesi Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne verildi. Meclis önergeyi kabul etti.
Böylece ülkemizde cumhuriyet yönetimi kuruldu. Atatürk kurulan Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk Cumhurbaşkanı oldu. Cumhuriyet’in ilanı yurtta sevinç ve coşku ile karşılandı.
Cumhuriyet; yurttaşların seçme ve seçilme hakkının olduğu bir yönetimdir. Ulus temsilcilerinin kabul ettiği yasalarla ülkenin yönetilmesidir. Cumhuriyet yönetiminde söz ulusundur. Cumhuriyet’i korumak, kollamak, yaşatmak her yurttaşlık ödevidir.

CUMHURİYETİMİZ KOLAY KURULMADI
Kolay kazanılmayan Cumhuriyetimizin çok önemli bir tarihsel gelişimi vardır. Kısaca bir de Cumhuriyetimize nasıl kavuğumuzu hatırlayalım;
29 Ekim 1923 ülkemizde Cumhuriyet yönetiminin ilan edildiği gündür. Bugün ulusal bayram günüdür.
Her yıl cumhuriyet yönetiminin ilanını 28 – 29 Ekim günleri Cumhuriyet Bayramı olarak coşkulu törenlerle kutlarız.
Cumhuriyet Yönetiminden önce devletimizin adı Osmanlı İmparatorluğu idi. Osmanlı Devleti, Osman Bey tarafından 1299’da Söğüt ‘de kuruldu. Osmanlı devlet yöneticisine padişah denirdi. Osmanlı Devletini altı yüz yirmi dört yılda, otuz altı padişah yönetti. Son padişah Sultan Vahdettin’dir.
Eskiden ülkelerde tek kişi egemendi. Ülkelerini diledikleri gibi yöneten bu kişilere padişah, şah, kral, hakan, sultan denirdi. Yönetim çoğu zaman babadan oğula geçerdi.
Oğulun küçük olması, deli olması yönetici olmaya engel sayılmazdı. Böyle tek kişinin kendi başına buyruk, sorumsuz, denetimsiz yönetimine mutlakiyet denir. Mutlakiyet yönetiminde egemenlik kayıtsız şartsız tek bir kişidedir.
Mutlakiyetle yönetilen ülkelerde zamanla hakana, padişaha, şaha, krala yardımcı olsun diye meclis kuruldu. Meclis üyeleri halkın dileklerini yöneticiye duyurur, yasa tasarısını hazırlardı. Bu yasa taslakları hakan, padişah, şah, kral tarafından benimsendiğinde yasalaşırdı. Bu yönetim biçimine Meşrutiyet denir.
Ancak meclisin yetkileri genel olarak çok sınırlıdır. Osmanlı Devletinde 1876 ve 1908 yıllarında iki kez meşrutiyet ilan edildi.
Üçüncü yönetim biçimi cumhuriyettir. Cumhuriyet’te egemenlik kayıtsız şartsız ulusundur.
Ulus kendini yönetme yetkisini temsilcileri – milletvekilleri- aracılığıile kullanır. Cumhuriyet yönetiminde yurttağın seçme ve seçilme hakkı vardır. Seçilen temsilciler yasalar yapar, yöneticileri ulusu adına denetler. Yönetilenler dilerlerse seçimlerde yöneticilerini değiştirirler.

CUMHURİYETİ NASIL KURDUK
Osmanlı İmparatorlu?u’nda, ikinci Meşrutiyetin ilanından altı yıl sonra Birinci Dünya Savaşı başladı. 1914’te başlayan Birinci Dünya Savaşı’na dünyanın belli başlı devletleri katıldı. Dört yıl süren savaş sonunda bizimle birlikte olan devletler yenildi. Savaş kurallarına göre biz de yenilmiş sayıldık. Ülkemiz İngilizler, Yunanlılar, Fransızlar, İtalyanlar tarafından paylaşıldı.
Ulusuna inanan, güvenen Mustafa Kemal Pa?a, 19 Mayıs 1919’da Samsun’a geldi. Erzurum’da, Sıvas’ta kongreler düzenledi. Mustafa Kemal Paşa “Tek bir egemenlik var, o da Milli egemenliktir. Ülkeyi yine ulusun kendi gücü kurtaracaktır.” diyordu.
Yurdun dört bir tarafından gelen ulus temsilcileri -milletvekilleri- 23 Nisan 1920 günü Ankara’da Büyük Millet Meclisi’nde toplandı. Meclis, Mustafa Kemal Pa?a’yı başkan seçti.
Mustafa Kemal Paşa’nın önderliğinde Büyük Millet Meclisi Ulusal Kurtuluş Savaşı’nı başlattı. Bir yandan efeler, dadaşlar, seymenler bulundukları yörede dü?mana karşı koydular. Öte yandan düzenli ordular İnönü’de, Sakarya’da, Dumlupınar’da savaştılar. Yurdumuz düşmanlardan kurtarıldı.
Tahtını, rahatını düşünen padi?şah, yenilen düşmanla birlikte yurdumuzdan kaçtı. İmzalanan Lozan Barı? Antlaşması ile yeni bir devlet doğdu. Bu doğan devletin yönetim biçimi henüz belirlenmemişti.
İkinci dönem Büyük Millet Meclisi 11 Ağustos 1923’te ilk toplantısını yaptı. 13 Ekim 1923’te Ankara Ba?kent oldu. Atatürk ; düşmanın ülkeden atılıp sınırlarımızın belirlenmesinden sonra, çoktan beri tasarladığı cumhuriyetin ilanı üzerinde hazırlıklar yapmaya başladı. 28 Ekim 1923 akşamı yakın arkadaşlarını Çankaya’da yemeğe çağıdı. Onlara , “Yarın Cumhuriyet’i ilan edeceğiz” dedi.
29 Ekim 1923 günü Atatürk, milletvekilleri ile görüştükten sonra taslağı hazırlanan cumhuriyet önergesi Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne verildi. Meclis önergeyi kabul etti.
Böylece ülkemizde cumhuriyet yönetimi kuruldu. Atatürk kurulan Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk Cumhurbaşkanı oldu. Cumhuriyet’in ilanı yurtta sevinç ve coşku ile karşılandı.
Cumhuriyet; yurttaşların seçme ve seçilme hakkının olduğu bir yönetimdir. Ulus temsilcilerinin kabul ettiği yasalarla ülkenin yönetilmesidir. Cumhuriyet yönetiminde söz ulusundur. Cumhuriyet’i korumak, kollamak, yaşatmak her yurttaşlık ödevidir.

Geçen yıl bayramdan bayramda yazdığım yazıyı yineliyorum. Çünkü hala sorunlar var. Hala yaşanan travmalar atlatılmış değil. Hala çözüm bekleyen sorunlar var…

***

Antakya, İskenderun, Samandağ, Kırıkhan, Hassa ve diğer ilçeleriyle Hatayım!..

6 Şubat 2023 günü saatler 04,17’yi gösterirken sevdikleriyle birlikte herşeyini kaybederken en ağır acıların içinde kendini bulan Hataylım…

Gecenin zifiri karanlığında, yağmurda, karda, donduran ayazda…

On binlerce binalarıyla birkaç saniyede yok olup enkaza döndü.

Ve onbinlerce Hataylım bu enkazlar altında; Ezilerek, donarak kurtarılmayı beklerken yardım çığlıklarıyla göz göre göre can verdiler.

Kaybolan sokakları, defnedilmeyi bekleyen cenazelerle dolup taşarken; Analar, babalar, eşler, evlatlar, sevgililer, onbinlerin cansız bedeniyle acıların acısını yaşadı Hataylm.

Sonra; En sevdiğinin cansız bedenini kucağında, bağajında, motorsikletinin üstünde bir yük gibi taşıyıp savcılık kapılarındaki ölüm raporu kuyruklarında yaşanan acıların acısıyla yoğruldu.

Ve sonra gün ışığından gececnin zifri karanlığına, yağmurda, ayazda günün her saatinde defnedilen cenazelerle mezarlıklar doldu taştı. O kadar çok ölüm vardı ki; mezarlıklar bile ek mezarlıklarla büyüdükçe büyüdü.

Ve tesellisi olmayan acılarla kahroldu memleketim Hatay ve Hataylım!..

Ve sonra ölen öldü, kalan sağlar bizimdir diyen Hataylım’ın yaşam mücadelesi başladı.

Ve yokluk ve sefaletin üstüne ilgisizliğin getirdiği çaresizlikle baş edemeyen yüzbinlerce Hataylı memleketini terketmek zorunda kaldı.

Memleketini, kentini, köyünü terketmeyenler ise aradan geçen 75 güne rağmen hala evsiz, tuvaletsiz çadırlarda yoklukla çaresizlik içinde yaşam mücadelesi veriyorlar.

Gidenler barınabilecek yer bulabilse hemen dönecekler ama, ne yazık ki o da henüz mümkün olamıyor…

Yıkılan binalar, kaybolan caddeler, yokolan sokaklar…

Ve kaybolan sokakların olmayan kömbe kokuları…

Ve yokolan yaşam belirtileri…

Aslında bu kadar insafsız ve beceriksiz yönetim olduğu gibi, yeteneksiz, basiretsiz ve sorumsuz bir muhalefet te görmedim.

İktidarın insafsızlığı ile muhalefetin umursamazlığı da bir araya gelince; Vatandaş için yokluk ve sefalet içindeki çaresizlik de kaçınılmaz oluyor.

Seçime kadar refah vadedenler zam olup yağdı. Zamlanmayan hiç bişey kalmadı. Hem de aşırı zamlarla fiyatları katlanarak arttı.

Elinizi attığınız herşey artan fiyatlarla ateş olup el yakıp cepleri patlattı.

Anlayacağınız artık zamlardaki oranlarda insafsızlaştı; Geldi mi, yüzde elliden aşağı gelmiyor. Yüzde yüzü aşabiliyor.

Bu kadar yüksek zam oranlarıyla temel ihtiyaçlara, zam öncesi bile ulaşmakta zorlanan emeklilerle dar gelirliler, maaşlarındaki artırılmış gibi gösteliren ama hiç artmayan maaşlarıyla adeta açlık ve sefalete mahkum edildiler.

Ve açıkça öncelikle emekliler olmak üzere tüm vatandaşlar kandırıldılar.

Ama önemli olan günümüzdeki bu yıkıcı zamlar değil, bu zamlara sessiz kalanlardır.

Gıkı çıkmayan millet, umursamayan muhalefetle meydanı boş bulan iktidar bindirdikçe bindirirken, insafsızlıklarla vatandaşın dayanma gücünü ve sabrını zorlarlamaktan hiç çekinmiyor.

Şimdi zam yapan hükümete mi, zamlara sessiz kalıp umut olamayan muhalefete mi yanalım..?

1400 yıl öncesini seyrediyorum.

Aslında pagan tapınağı.

Sonra kilise olmuş.

En son cami.

Habib-i Neccar…

“Sevgili marangoz” demek.

Yasin Suresi’nde geçiyor.

O marangoz, aslında hıristiyan.

Antakya’da hıristiyanlığa inanan ilk kişi.

İslamiyet’in ikinci halifesi Hazreti Ömer’in komutanlarından Ebu ubeyde bin Cerrah, tee 636 yılında Antakya’yı fethediyor, bu camiyi inşa ediyor ve tek tanrılı dine inanan ilk kişinin adını veriyor.

Evet… Müslümanlar tarafından Anadolu’da yaptırılan ilk caminin adı, bir hıristiyanın adını taşıyor.

★

Ezan, çan, hazan yanyana derler.

Halbuki sadece yan yana değil, içiçe.

Hatta pagan bile aynı çatı altında.

★

Dünyanın ilk kilisesi, Saint Pierre’in önündeyim.

Antakya’nın sırtını yasladığı dağın eteklerinde, 13 metre derinliğinde, dokuz metre genişliğinde, yedi metre yüksekliğinde bir mağara.

2000 yıl öncesini seyrediyorum.

Tavanda yuva yapmış yabani güvercinlerin telaşlı ve melodik kanat çırpışları eşliğinde, havariler, Romalılar, Abbasiler, Selçuklular, Memlükler, Yavuz Sultan Selim, Fransızlar, gözümün önünden film şeridi gibi geçiyor.

Bugün dünyada 2 milyar 200 milyon hıristiyan insan var, hıristiyan kelimesi bile bu mağaradan çıktı, ilk kez bu mağarada kullanıldı.

★

Ortodoks kilisesinin içindeyim.

Aslında, Rum Ortodoks Patrikhanesi.

Patrikhane denilince, akla hemen İstanbul’daki Fener Rum Patrikhanesi geliyor ama, manevi sıralamaya bakıldığında Antakya patrikhanesi, Fener’in önünde yeralıyor, Kudüs’ten sonra ikinci merkez kabul ediliyor.

Rum Ortodoks denilince de, akla hemen Rumca konuşan yurttaşlar geliyor ama, burada ibadet dili Arapça… Gençler artık yeterince Arapça bilmediği için, pazar ayinlerinde bazı dualar Türkçe ediliyor.

Sağolsunlar kapıda karşılayıp, bilgi veriyorlar, sohbet ediyoruz…

Aklımda en çok kalan, candan güleryüz.

★

Ortodoks kilisesinden çıkıp, katolik kilisesine geçiyorum.

Avludaki bahçe, portakal ağaçlarıyla kaplı, portakallar süs lambası gibi dallarında duruyor.

Tablovari bir su kuyusunun yanında, dinlenmeniz için banklar var.

20 kişi kadarız, herkes susuyor, kuş cıvıltıları konuşuyor.

Kilise olduğunu bilmeseniz, butik otel zannedersiniz, öylesine huzurlu bir mekan.

Katolik kilisesi ama, eski Musevi mahallesinde bir bina.

Camiyle ve havrayla bitişik… Terasına çıktığınızda, çan’la minare’yi aynı karede fotoğraflamanız mümkün oluyor.

★

Havraya giriyorum.

Yüreği güzel insan, Harun amcayı dinliyorum.

“2500 yıldır buradayız” diyor.

“14 kişi kaldık” diyor.

Hani “insan evrende gövdesi kadar değil, yüreği kadar yer kaplar” demiş ya Yaşar Kemal… Harun Cemal tam olarak bu.

İstersen bir kişi kal.

Senin yüreğin yeter Harun Cemal.

Ve, onu dinlerken bir kez daha idrak ediyorum ki, Türkiye aslında mozaik değildir, ebru’dur.

★

Ver elini Samandağ…

Hazreti Hızır Türbesi’ndeyim.

Kutsal kaya’da.

Hazreti Hızır’la Hazreti Musa’nın oturup sohbet ettiği yerdeyim.

Kuran’ı Kerim’de, Kehf Suresi’nde anlatılıyor.

Etrafında dönerken, zaman ve mekandan kopuyorum.

Dışarı çıkıyorum, masmavi enginliklere bakarak, Akdeniz’in o tertemiz havasını ciğerlerime çekiyorum, Hazreti Musa’nın tam olarak bu durduğum noktada, masmavi enginliklere bakarak, Akdeniz’in o tertemiz havasını ciğerlerine çekmiş olduğunu düşünüyorum, işte o an, kutsal kaya’nın etrafından dönerken, zaman ve mekandan neden koptuğumu daha iyi anlıyorum.

Onca kavga, onca mücadele…

Oysa insan ömrü dediğin, kozmik bir toz zerresi kadar kısa süre.

★

Samandağ’dan dönerken Defne’den geçiyorum.

Armutlu mahallesinden…

Katledildikleri sokaklarda, Abdullah Cömert’le Ahmet Atakan’ı anıyorum. Burasının evladı Ali İsmail Korkmaz’ı anıyorum.

Abdocan 22 yaşındaydı.

Bibergazı kapsülüyle suratından kasten vurarak öldürdüler.

Ahmet 22 yaşındaydı.

Bibergazı kapsülüyle suratından kasten vurarak öldürdüler.

Ali İsmail 19 yaşındaydı.

Sopalarla döve döve öldürdüler.

Ve, bugün hiç utanmadan, hiç suratları kızarmadan, Yunan polisinin Edirne sınırında mültecilere bibergazı sıktığını söyleyenlerin, “barbar Yunan” diyenlerin, kendi çocuklarımıza aynı yöntemle nasıl kıydığını, nasıl hunharca katlettiğini düşünüyorum.

Türkiye’yi esir alan bu vahşi ikiyüzlülüğü düşünüyorum.

★

Hatay Arkeoloji Müzesi’ndeyim.

19 bin yıl öncesini seyrediyorum.

19 bin yıl.

Dünyanın en büyük mozaik müzesi.

Dionysos keyifle şarap içiyor.

Afrodit alımlı alımlı salınıyor.

Eros okunu fırlatıyor.

Urartu burada.

Asur burada.

Hitit Kralı Suppiluliuma’nın karşısında duruyorum, hayret edercesine açılmış patlak gözlerine bakıyorum.

Adam üç bin yıldır toprak altındaydı, sekiz yıl önce çıkarıldı.

“Türkiye’nin halini görünce şaşkınlıktan gözleri böyle faltaşı gibi açılmıştır” diye tahmin ediyorum!

Büyük İskender’in Sezar’ın bu topraklarda dolaşmış olduğunu düşününce, bastığım zemini, adeta canlıymış gibi hissediyorum.

★

Meclis binasının önündeyim.

Hatay’ın Türkiye’ye katılma kararının alındığı tarihi bina.

Eskiden burada künefeci vardı.

“Meclis künefe” diye tabela vardı.

Bu duyarsızlığa nihayet son verildi, Akp hükümeti binayı kamulaştırdı, kültür merkezi olarak restore edilecek.

Hatay’ın hoşgörü havası beni bile o kadar etkiledi ki… “Akp hükümetine yurttaş olarak teşekkür ederim” diye içimden geçiriyorum!

★

Hoşgörü…

Hatay’la alakalı olarak ben bile bu kelimeyi sık sık kullanıyorum ama, aslında tamamen yanlış bir nitelemedir.

Çünkü “hoşgörü” kelimesi, sözlük itibariyle, “tahammül, görmezden gelme, göz yumma, tepki göstermeme, sabırla katlanma” anlamına geliyor.

Yani, hoşgörmek için, karşı tarafın hoş görülecek bir suçunun veya kusurunun olması lazım, sizin de buna sabırla tahammül etmeniz, göz yummanız lazım.

★

Hatay’da yaşanan kesinlikle bu değil.

★

Hatay’da hiç kimse, bir başkasını “öteki” olarak görmüyor.

Hatay’da hiç kimse, bir başkasını “kusurlu” olarak görmüyor.

Hatay’da hiç kimse, bir başkasının dinini, tahammül edilmesi gereken bir din olarak görmüyor.

Hatay’da hiç kimse, bir başkasının mezhebini, göz yumulması gereken bir mezhep olarak görmüyor.

Hatay’da hiç kimse, bir başkasının etnik kökenini, sabırla katlanılması gereken bir etnik köken olarak görmüyor.

★

Hatay’da herkes, herkesi “insan” olarak görüyor.

★

Hatay’da hiç kimsenin, tahammül edilecek, göz yumulacak, sabırla katlanılacak, hoş görülecek bir kusuru yok…

Hatay’da herkes, herkesi olduğu gibi yaşıyor.

★

Dolayısıyla…

Hatay’ı “hoşgörü şehri” olarak nitelendirmek, doğru değil.

★

İlla niteleme gerekiyorsa…

İnançlar, etnik kökenler farklı olabilir ama, ahlak bir tane.

Ahlak, tek.

İlla sıfat gerekiyorsa…

Hatay, ahlaklı bir şehir.

★

Antakya çarşısını geziyorum.

Samimiyetle söyleyebilirim ki, büyük şehirlerde artık neredeyse nostalji haline gelen, o özlediğimiz esnaf ahlakı, orada yaşıyor.

Kimse kimsenin müşterisine göz koymuyor, kimse kimseyi kolundan çekip dükkanına sürüklemiyor, kimse kimseyi kazıklamıyor.

Özellikle yemek fiyatları, sanırsın İstanbul’un on yıl öncesine ait.

“Niye bu kadar ucuz” diye soruyorum…

“Yemeği lezzetli yapan fiyatı değildir, biz sizi burada paranızı almak için ağırlamıyoruz, güzel yemek yedirmek için ağırlıyoruz” diyorlar.

O anda kavrıyorum ki, felsefesiz yemek bile yapılmaz aslında.

Kimi baharatçı, kimi ipekçi, kimi gümüşçü, kimi fırıncı, kimi kasap, kim Türk, kim Ermeni, kim Musevi, kim alevi, kim sünni, belli değil.

Ama hepsi namuslu.

Ahlakları tek.

★

Her yerde Atatürk var.

İstisnasız her yerde.

Her dükkanda.

Sayısız otomobilde imzasını gördüm.

Farklı farklı partilerin belediyeleri var, hepsinde Atatürk var.

Hatay, kelimenin tam manasıyla Mustafa Kemal Atatürk’ün kalesi.

Her dinin, her mezhebin, her etnik kökenin ortak paydası, Atatürk.

★

(Belki pek çoğunuz için şaşırtıcı olacak ama, ben Hatay’da büyüdüm. İzmir Hatay’da… İzmir’de yüzbinlerce Hataylı var. Çünkü, Atatürk vizyonu, Hatay şehrimiz henüz Türkiye’ye katılmadan önce, 1937’de, İzmir’in en büyük semtlerinden birine Hatay adını verdi. Hatay’da olan bitenlere, en az Hataylılar kadar duyarlı olmamız ondan.)

★

Ve hayır…

Amacım Hatay’a dair turistik bir yazı kaleme almak değil.

★

Herkes sınırın öte tarafını yazıyor.

Kimse bu tarafını yazmıyor.

★

Salı günü İdlib’i yazacağım demiştim.

Buyrun yazıyorum.

Suriye meselesinin çözümü, Suriye topraklarında değil, Hatay’da!

★

Suriye meselesini çözmek için, Moskova’ya yalvarıyorlar..

Washington’a el açıyorlar.

Brüksel’den medet umuyorlar.

★

Halbuki, Suriye meselesinin çözümü için oralara gitmeye gerek yok.

Çözüm Hatay’da.

Hatay birlikteliğinde.

Hatay ahlakında.

Hatay ruhunda.

Çözüm burada.

★

Ezan, çan, hazan, pagan.

İnsan.

★

Büyük İskender’den Sezar’a, Abbasiler’den Bizans’a, Büyük Britanya’dan Fransa’ya… İnsanlık tarihi boyunca, Ortadoğu’da savaşarak toprak kazanan görülmedi.

Savaşmadan toprak kazanmayı başaran ise “tek lider” var.

★

Mermi bile sıkmadan Hatay’ı alan Mustafa Kemal dehasından nasibini almamışsın… Bari, Hatay’dan ibret al.

Yılmaz Özdil,HATAY

Bakır, deprem felaketi ve felaketten bu yana olan Antakyalı’nın yaşamını en iyi şekilde şöyle özetliyor “6 ŞUBAT 2023 saat 4.17 kimimizin dogum tarihi kimimizin ölüm tarihi;sanki dışarıda gökyüzü ikiye ayrılmış büyük bir şimşek cakışları,gök gürültüsü ve yağmur birden binada bir patlama sesi, arkasından beyinleri sarsan gürültü,binanın tuğlalarının üzerimize yıkılışı öylesine şidetli ve acıydı ki,kimse ağlıyamadı ,binadan bir tek acı acı cıglıklar duyuluyordu.

Sonuç olarak canını kurtaranlar enkaz altındaki çocuklarını, Annesini,babasını,kardeşini kurtarmaya çalışıyordu amma nafile. Yardım bekliyorsun kimseler yok. Bu durumda ümitsizliğe düşüyorsun cığlıkların yeri göğü inletiyor. Bitmek bilmeyen günler gelip geciyor;cenazesini bulan kendini iyi hissediyor, bulamayanlarda kime isyan edeceğinı bilemiyor.

Hayatta kalanların evi,isyeri,işi,şehri yok.

Şimdi herbirimiz farklı şehirlerde yaşamaya calışıyoruz. Canımız dışında her şeyimizi kaybettik. Gittiğimiz yerlerde yabancıyız..”

Bu yaşanmışlarla ilgili sözlerin üzerine ne söylenebilir ki?

Milletvekili Türkoğlu alkış tutarken, Hüseyin Yayman’ın alkışlamaması yaşadğı acıdan mı yoksa bu düşünceye katılmadığından mı onu bilemiyoruz. Ancak sessiz kalmak da bir nevi sözleri onaylamaktır.

Ama bildiğimiz birşey var ki; O da bu zihniyetteki kişilerin bizi yönetmeleri kabul edilir bişey değil. Ne yazık ki benzer düşüncedeki insanların böyle çıkışlarına AKP’de sık sık yaşadğıımız sahnelerden sadece biri.

Felakete rahmet diyen zihniyetin bu ülkeye ve insanlarına ne katkısı olabilir ki?

Allah bu ülkeyi ve vatandaşlarını bu kişilerden kurtarsın, bu kişilere de akıl fikir versin.

Daha önce ölen madenciler için “Güzel öldüler” diyen AKP’li bakanlara, maden faciasının ardından, “Bu işin fıtratında bunlar var” diyen ve insan hayatını hiçe sayan zihniyettekilerden başka ne beklenebilir mi ki?

AFETZEDEYE ÇAY ŞEKER İSTEYEN BAKAN

İşçişleri Bakanı “Afetzedeler için herşeyi yapıyoruz. Çay, şeker, kahvaltılık gönderin” diyor…

Temsil ettikleri makama yakışmayan tavırlara alıştık. Daha fazlasını da beklemek haksızlık olur gibi…

Ne diyelim! Siz takdir edin…